Cuby & The Blizzards
Als je het in Nederland over legendarische bluesmuzikanten hebt, dan springt eigenlijk maar één naam voor de geest: Harry 'Cuby' Muskee. En als je na dik dertig jaar zijn al even legendarische band Cuby and The Blizzards op het podium ziet staan, dan weet je het zeker. Hier wordt de geschiedenis opnieuw geschreven.
Terwijl in het begin van de jaren zestig de popmuziek zich ook aan Nederland openbaarde en ronduit de meeste vanuit met name de Randstad opererende beat-bandjes hun inspiratie vonden op het aanpalende eiland der Britten, dook plots in een verre Drentse polder een gezelschap op, dat zijn heil had gezocht en gevonden in de oer-Amerikaanse bluesmuziek. Het debuutalbum 'Desolation', dat in 1966 verscheen, sloeg in als een bom en leverde de Drentenaar Harry Muskee spontaan een Edison op. Cuby and the Blizzards vestigde in de hierop volgende jaren een cultstatus, die de band tot op de dag van vandaag heeft weten vast te houden. Na een serie albums en evenzovele hits (waaronder 'Window of my eyes', 'Thursday Night' en 'Distant Smile') viel de band uit elkaar, vooral omdat Muskee zich niet wenste te commiteren aan de commercie, die hoge eisen aan hem begon te stellen.
In de navolgende jaren bleef Muskee evenwel on-the-road met achtereenvolgens Red, White & Blue, de Harry Muskee Band, de Muskee Gang en Muskee. Op aandrang van een paar theaterdirekteuren werd besloten de legendarische Blizzards weer op te richten. Grote ontbrekende is helaas gitarist Eelco Gelling. Hoewel Cuby and the Blizzards zich volledig op hun theatershow hebben gericht, schuwen ze ook het grote werk niet.
De heren van Cuby & The Blizzards bewijzen eens te meer, dat de blues in Nederland om de dooie dood niet wijlen is.
 |
Optie: Aanvragen kan hier
